Þann 3. júní 1987 var fullorðin langvía í varpi merkt í Látrabjargi, af Arnþóri Garðarssyni heitnum. Fuglinn fékk stálmerki númer 323897. Frá árinu 2013 hefur Náttúrustofan stundað rannsóknir með dægurritum (e. geolocator) á nokkrum sjófuglategundum við Bjargtanga í Látrabjargi. Í einni rannsóknaferðinni endurheimtist langvía, þann 21. júní 2019. Stálmerkið var þá orðið illlæsilegt og nokkur númer afmáð en með útilokunaraðferð var staðfest að þetta væri fyrrnefnd langvía. Í ljósi þessa var eldra stálmerkinu skipt út fyrir nýtt, B10980. Langvían fékk einnig á sig dægurrita til að kanna ferðir hennar utan varptíma. Hún endurheimtist svo aftur á sama stað sumrin 2020 og 2021 og var þá dægurritanum skipt út fyrir nýjan. Lítið fór fyrir henni í nokkur ár eða þar til hún var endurheimt aftur í sama bælinu við Bjargtanga 20. júní 2025. Hún hafði þá týnt dægurritanum frá árinu 2021 og var sleppt án dægurrita þar sem komið er að lokum dægurritarannsókna af okkar hálfu í Látrabjargi.
Í sumar höfðu 38 ár liðið frá merkingu þessa merkilega fugls. Samkvæmt skráningum hjá Náttúrufræðistofnun er hér um elstu íslensku langvíu að ræða. Í ljósi þess að langvíur ná kynþroska á bilinu 3-7 ára má þá reikna með að fuglinn hafi verið a.m.k. 41-45 ára gamall þegar hann endurheimtist í júní 2025. Það er ekki fjarri heimsmeti tegundarinnar. Sænsk langvía endurheimtist dauð 49 árum frá því hún var merkt, skv. skráningum um aldursmet á heimasíðu EURING (síðast uppfært í september 2023). Í Norður-Ameríku var elsta langvían skotin 40 árum og 6 mánuðum frá merkingu í austanverðri Kanada, skv. skráningum um aldursmet á heimasíðu USGS (síðast uppfært í desember 2024).
